CYRANO DE BERGERAC ou toda unha forma de ser

Hai no teatro moitas personaxes que me gustaría  ser: Hamlet, Otelo, Shylock, Falstaff, Don Xoán Tenorio, Segismundo, Don Álvaro. o xurado nº 11 de Reginal Rose, Calígula, Pedro  Crespo… Moitas, pero dúas personaxes en especial, a saber: O fantasma da ópera e Cyrano de Bergerac foron sempre a obsesión. Non sei, a pesar de ser dúas personaxes atormentadas exprésanse desde o corazón e son sinceiros. Pero se cadra en Cyrano encontro un carácter que namora. Os ideais de fondo do personaxe son dignos de vivenciar. Se tedes a oportunidade de ver a obra, aconséllovola ao 100%. Por todo isto, achégovos un extracto da obra de Edmond Rostand traducida ao galego por Paulino Pereiro e Francisco Pillado Mayor. É parte da escena V do acto II.

CYRANO.-

Razón non vos falta. Sí!

Mais cumpro coa miña conciencia

e sirvo a otros de experiencia

procedendo sempre así.

LEBRET.-

Insisto en que se fósedes quen de reprimir ese talente provocativo, insolente e mordaz, teríades gloria, fama, poder e fortuna.

CYRANO.-

E a que prezo todo iso alcanzaría?

De que medios me valería?

Respondede! (pausa)

Buscando un protector

e medrando polo seu favor

como hedra que día a día

ao firme tronco abrazando

vai aos poucos escalando

a copa? Eu así medrar?

Eu con astucia elevarme?

Do meu inxenio non lembrarme

nin co meu talento contar?

Moitas gracias! Pero non.(pausa)

Dedicando con fruición

versos galentes e baldeiros

a ignorantes finacieiros?

Co dun bufón trocando

o meu donaire natural

pola indecisa esperanza

de lograr sen tardanza

o cínico aplauso

dun potentado venal?

Gracias! Pero non.(pausa)

Coa innobre pretensión

de que á súa mesa sente,

arrastrarme, cal serpe,

ante un estúpido anfitrión,

e renderlle adoración

como un submiso animal?

Gracias! Pero non.(pausa)

Lograr que dez monifates

no seu cónclave risible

me proclamen infalible

e aplauden os meus disparates?

Gracias! Pero non.(pausa)

En cambio, ¡oh fortuna!, vencer

fiando só en tí mesmo,

podendo sempre a pracer

himnos de gloria entonar

ou críticas proferir,

soñar, espertar, sentir

o que é fermoso admirar;

ter firme a mirada,

a voz que robusta vibre,

andar só, pero libre,

ser arrogante ou cortés;

da gloria e da fortuna

sen coidarte, traballar,

se che prace, en preparar

o absurdo… ¡unha viaxe á lúa!

non escribir nunca,

xamáis,

nada que de tí non saia…

LEBRET.-

Escoitade, Cyrano…

CYRANO.-

(sen prestarlle atención)

En resumo:

todo consiste en desdeñar

a parásita hedra,

ser tenaz como a pedra,

o teu traballo amar,

malia por iso ficar

un pouco máis baixo

do que sería de esperar.

Así, ben o sei,

nunca medrar poderei

pero a limitación admito

polo pracer que sinto

en camiñar sempre só.

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s